Crónicas de Oz -

Non hai vistas á Tour Eiffel, nin aos Campos Elíseos, pero son as miñas vistas
Botareinas de menos cando me vaia…

O pulpo Paul sabe que o sentido da Vida é…

Por suposto, Douglas Adams estaba no certo.

Non é o mellor verán para Sarkozy. Se xuño remataba co ridículo deportivo e político do Mundial de fútbol e coa maior folga xeral dos últimos meses, xullo non trouxo a calma estival. O primeiro domingo do mes deixa as dimisións políticas de máis alto nivel da última década, coa renuncia de dous secretarios de Estado, cargos que en Francia son membros do goberno con carteira propia e participan no consello de ministros.

Os dous levaban meses na corda frouxa polas investigacións do mítico “Le Canard Enchaîné” sobre o seu exclusivo tren de vida. O primeiro escándalo para Alain Joyandet, secretario de Estado de Cooperación, foi a publicación do aluguer dun avión privado con case 120.000 de diñeiro público, seguido do uso persoal de varias vivendas de titularidade estatal. O último (de momento), un dubidoso permiso para ampliar unha vivenda en Saint-Tropez.

Máis chamativo aínda é o caso de Christian Blanc, secretario de Estado para o desenvolvemento da Cidade Capital (moito habería que escribir en Francia sobre estrutura do goberno e os seus interminables departamentos) que dimite dez días despois de publicarse que usou 12.000 euros de fondos públicos para comprar puros cubanos. Na súa defensa, o anterior conselleiro delegado de Air-France e da rede de transportes públicos de París rebaixaba a cifra “a só 4.500 euros” (!) e falaba de “pequena neglixencia”. Este caso obrigaba a Sarkozy, acosado polas constantes filtracións de corruptelas do seu goberno, a anunciar unha reforma ministerial… ¡para outubro!

O caso L’Oréal: sexo, mentiras e evasión fiscal
Chove sobre mollado, pois a maior presión sitúase sobre outro caso. Trátase do “escándalo L’Oréal”, ou como o actual ministro de Traballo -e ex ministro de Finanzas- Eric Woerth, puido encubrir a evasión fiscal da nonaxenaria de Lilliane Bettencourt, a segunda maior fortuna do país e herdeira do imperio dos cosméticos. Todo isto, mentres Bettencourt mantén á muller de Woerth como asesora financeira e ve como a súa filla insiste para súa incapacitación xudicial para que deixe de dilapidar a fortuna co seu mozo, tres décadas menor ca ela. Vamos, un vodevil á francesa que fai as delicias ao mesmo tempo da prensa rosa e da salmón.

Non está claro ata cando poderá Sarkozy manter no seu cargo a Woerth, embarcado en plena reforma laboral. O hiperpresidente, que comezou a súa carreira no Elíseo acaparando todos os asuntos relevantes paga agora o violento prezo do monopolio dos focos. ¿Non era el o alpha et omega de toda acción do goberno? ¿Ata onde chega a súa responsabilidade na tutela dos ‘mini-ministros’? Neste escenario de escándalos e parálise do país, coas prometidas reformas atrofiadas dende hai 3 anos, non está claro que Sarkozy vaia esgotar a lexislatura, moito menos que sexa candidato á reelección. Os socialistas, mentres, afían coitelos. A sorte para a Dereita é que antes teñen que usalos entre eles.

Acreditación VIP para asistir á Japan Expo e a Comic-Con de París. Xa contarei experiencias máis polo míudo e publicarei algún álbum de fotos. De momento, a miña carreira friki alcanzou o seu cumio. Creo que despois disto me podo retirar…

Liña 14 do metro. Estación Chatêlet. Dirección Saint-Lazare.
Un músico sube ao vagón coa súa tuba.
Rematada a xornada do Japon Expo, o tren está cheo de visitantes cos seus traxes cosplay.
O músico abre moito os ollos cunha clara expresión de “Mon Dieu” tatuada na cara.
Reacciona rápido, e comeza a tocar… ¡a marcha imperial de Star Wars!
O vagón rompe a aplaudir.
O músico fai o seu agosto a 2 de xullo.
Fai calor, pero a xente sorrí.

Temperatura : 37ºC. Non é a temporal, é a exterior (á sombra). Por se alguén o dubidaba, o verán chegou a París e faino en grata compañía da humidade, superior ao 55%. O aire acondicionado da oficina, en cambio, faise o remolón. Todo sexa para comprobar os beneficios da sauna no lugar do traballo. Viva a cultura nórdica.

E aparcado o culebrón mundialesco da Selección francesa, do que falabamos hai uns días -polo menos ata outono, cando o goberno convocará ¡os Estados Xerais do fútbol!- os medios de comunicación franceses deciden cambiar de rexistro e falar do que lles interesa realmente interesa aos franceses. ¿Reformas laborais? Non. ¿Escándalos de corrupción no goberno? Non.

¿Outra nova folga que empalme coa anterior? Pois non. O que de verdade interesa aos franceses é o calor.
Non falta xornal, radio ou televisión que non anime a súa portada con algún alegre cidadán que busca fuxir do mercurio buscando un ángulo morto no texido de Matrix: fontes públicas, abrevadoiros e incluso vías antiincendios en principio reservadas aos bombeiros.

Sumádelle a iso a peza sobre como torean os maiores a ola de calor e a inevitable sección de “vencedores de…” que non pode faltar en ningunha crise ¿Quen se aproveita do calor? Comerciais de climatizadores e aire acondicionado, carros dos xeados, vendedores ambulantes de auga. Se non fose polo inconfundible acento francés, xuraría que son os mesmos que saen cada ano en Telecinco, El Mundo ou a Cadena Ser. Un mediático día da marmota recalentado que non entende de lingua nin fronteiras. Malditos cabróns perdonavidas. A ver que tal vos iba se tivera comigo o iglú portátil…

Pero se algo me jodeu desta canícula capaz de poñerte a 30º un venres ás 10h30, é o asasinato a sangue ¿frío? do maior pastel do mundo. Entereime hai apenas unhas horas do levantamento da “Tour sans faim” (a torre sen fame, xogo de palabras homófono con “tour sans fin”), un monumento gastronómico de máis de 8 metros levantado na Cidade da Arquitectura e do Patrimonio de París. Pero antes mesmo de buscarlle un oco culinario na axenda, o calor e a humidade (cómplice do carallo) xa se aliaran para convertela nunha precaria torre de Pisa.

Os seus creadores, o cociñeiro Gilles Stassart e o arquitecto Jean Bocabeille víronse obrigados a darlle a eutanasia antes os evidente signos de ditalación que amenazaban con sepultar a gula dalgún visitante baixo algunha tonelada de azúcar e fariña. A experiencia culinaria, que tiña que durar catro días, apenas aguantou unhas horas. ¡Canícula, yo te maldigo!

Post-Mortem: Non me preguntedes como carallo se come ese pastel…

“Non entendo por que Francia perde no Mundial. ¡Pero se están xogando na casa!”

Deixei de tomarme o fútbol como un simple pasatempo “opio do pobo” despois da clase maxistral que Paul Auster ofreceu hai nove anos en Compostela. Viña Auster a recoller o Premio Juan de San Clemente que por aquel entón xa se consolidaba como unha das grandes citas literarias galegas -nos anos anteriores pasaran por alí Saramago, Vargas-Llosa ou Jostein Gaarder- e tiven a enorme fortuna de participar no xurado e nos actos de entrega e o luxo de poder entrevistalo.

Na cea posterior á entrega de premios, Auster convidaba a os estudantes do xurado a que non desprezáramos o valor sociolóxico dos grandes acontecementos deportivos. “Os europeos fostes capaces de canalizar os vosos odios nacionais cara ao deporte. Xa non facedes a guerra entre vós, xogades o fútbol. Iso é bo.” Aquel día cumpríase un mes dos atentados do 11-S e Auster, conmovido aínda pola perda de dous amigos, bombeiros falecidos no asalto suicida ao World Trade Center, non deixou pasar unha crítica á vea egocéntrica do seu país. Falaba do Mundial de fútbol, de como máis aló do simple deporte ou do negocio, o fútbol é capaz de paralizar o corazón do cinco continentes e de como se contempla con desprezo desde os Estados Unidos, asentados na comodidade das súas propias ligas nacionais de baloncesto, hockey ou football. Para que mirar ao mundo podendo conformarse con mirarse o embigo? “Iso tamén quere dicir algo”, repetía.

Rescato este recordo a conto do vodevil que Francia vive estes días co seu Mundial horribilis. Máis aló do deplorable aspecto deportivo, a historia de Francia neste Mundial leva meses escribíndose con tinta rosa sobre papel amarelo: un seleccionador esquizofrénico e paródico cruzamento de Calígula e Groucho Marx, trampas mal disimuladas (o pecado orixinal da man de Henry na clasificación ante Irlanda), corruptelas na federación, escándalos por prostitución con menores e polo luxo que rodea á concentración nestes tempos de crises, insultos e agresións entre xogadores e corpo técnico…

Neste esceario, a eliminación non é máis que un epílogo anecdótico e lóxico, precedido por unha ameaza de folga dos xogadores provocada pola expulsión de Anelka. Este plante tería sido seguramente o episodio menos sorprendente deste esperpento, pois os futbolistas eran dos poucos franceses que non se sumaran aínda á folga xeral-descontinua que invade o país nos últimos meses. Como din por aquí, “algún día Francia dominará o mundo, pero non será mañá, hai folga”.

¿Como asumen os franceses todo este espectáculo? Máis aló de ir ao quiosco a comprar L’Équipe como quen vai a pola Cuore ou o ¡Qué me dices?, o francés medio vive o esperpento mundialista coa naturalidade do psicodrama propio. A frase que encabeza o post é un chiste recorrente estes días en París en referencia á alta presenza de franceses de segunda xeración que afunden as súas raíces na emigración ou nas ex colonias africanas.

Pero se é verdade que no partido contra México había oito xogadores de orixe estranxeira, non o é menos que na final do Mundial 98 xogaron sete coas mesmas raíces, incluídos os heroes nacionais Zidane, Thuram, Vieira ou Dessailly. Os “bleus”, que hai unha década eran un magnífico exemplo do modelo de integración e diversidade étnica francés, convértense hoxe no síntoma da descomposición dun país en plena crise económica, moral e identitaria. Ante México, a esquizofrenia chegaba ao punto de celebrar nos bares os córneres coma se fosen penaltis no minuto 90 e, no tope do esperpento algún arrincou coa Marsellesa cando Cuauhtemoc Branco sentenciaba o partido para México. No último partido foi posible saber cando marcaba Sudáfrica polos cánticos de xúbilo.

Haberá quen vexa esaxerado extrapolar o fracaso deportivo de 20 precoces multimillonarios malcriados á situación de todo un país.  Pero parafraseando daquela maneira a Churchill “poucas veces tan poucos dixeron tanto de tantos”. Algo ten que ver esa selección chea de negros renegada polos franceses ‘tradicionais’ con esa Marsellesa pitada en Saint-Denis polos franceses fillos de alxerianos e marroquís. Algo ten que ver esa desafección cara a un dos escasos símbolos modernos da ‘Grandeur’ co debate sobre a identidade nacional impulsado por Sarkozy hai un ano e que acabou encallando nas rías da ambigüidade. Por que identidade nacional cando as palabras que queremos usar realmente son Islam, burka, negros ou moros?

Lamenta Lilian Thuram, un deses ‘heroes do 98’, impulsor dunha importante fundación de educación contra o racismo e raro caso de futbolista intelectual, que o alto número de deportistas negros e a súa escasa presenza nas esferas de poder e decisión -política, xustiza, consellos empresariais…- perpetúa o estereotipo do negro atleta pero de escaso cerebro. Negros franceses que, ademais, só xogan en casa cando se largan a África. Lembrando a Auster, iso tamén quere dicir algo, pero esta vez non é nada bo.

Fotos: Wikipedia, FFF, Lilian Thuram Foundation

Hai varias semanas que anda rulando por aí, da mal yuyu a música é bastante infamous e, dende logo, non é apto para estómagos sensibles, pero este vídeoclip dirixido por Cédric Blaisbois engancha, sobre todo a segunda metade. Como mínimo, o estilo entre Chris Cunningham e David Cronenberg e os toques de porno-gore e horror chic/choc non deixan indiferente. Eu xa o tiven que ver varias veces e non foi (só) pola parte de sexo…

Recomendables tamén outros traballos de Blaisbois como Flesh (¿cousa miña ou este ten un homenaxe claro a ‘2 girls, 1 cup’?).

Outra xenial viñeta de Martin Vidberg no seu ‘L’actu en patates’.  Incumbe a Francia e a Sarkozy, pero coa que está caendo, é perfectamente extrapolable ao caso español e a ZP.

Políticas anticrise explicadas aos rapaces
Fase 1: Relanzamento
Fase 2: Rigor

Diálogo de happy hour cunha leonesa, estudante de galego autodidacta

ACTO I
Leonesa: Ay,¿y si por aprender galego se me olvida el italiano?
Galego: ¿Cómo se te va a olvidar? Además, ¿qué perderías por olvidar el italiano?
L.: ¿Comercialmente? ¡Mucho!
G.: A ver, si te olvidas del italiano, ¿qué pierdes comercialmente?
L.: Italia
G.: Y si aprendes gallego ¿qué ganas? [En la mente todo un mundo lusófono: Portugal, Brasil…]
L.: Gaño o Muuuuuundo

ACTO II
Leonesa.: Oye, el diálogo de antes daba para un buen estado de Facebook.
Galego: Sí ya lo iba a meter yo.
L.: De eso nada, es mío. ¡O GALEGO É MIÑO!
G.: Si, érache boa. Y es “meu”
L.: O galego é meu. ¡Meu carallo vintanove!