Extraído de Night Watch, esa xenialidade de Terry Pratchett que debería ser o manual para toda revolución feita con sentidiño.

Por suposto, Douglas Adams estaba no certo.

Recomendables tamén outros traballos de Blaisbois como Flesh (¿cousa miña ou este ten un homenaxe claro a ’2 girls, 1 cup’?).

Cada ano, saen da facultade de Ciencias da Comunicación de Compostela 100 ou 150 profesionais cunha formación teórica máis que decente e tras pasar un programa de prácticas que é a envexa doutras licenciaturas. A cuestión é ¿de verdade respondemos a unha necesidade real de Galicia? ¿Ou somos unha peza máis desa artificial maquinaria engraxada a base de subvencións interesadas?

Non nos enganemos co peso dos medios de comunicación nin coa ilusión de 4º Poder. Por moito yonki do xornalismo que se alimenta da ilusión de levantar o país encadeado a súa replicadora de teletipos, a nosa influencia real na sociedade é minúscula. E para o que facemos a maioría dos días, case mellor así. Non somos mediadores, non somos interlocutores, non somos catalizadores do cambio nin do progreso social. A día de hoxe, somos un fraude.

¿Pode o mercado galego absorber eses 150 novos xornalistas cada ano? ¿Necesítaos? Non o creo, e dubídoo que os vaia necesitar nun longo prazo de tempo. Podemos pechar a facultade 5 anos e facemos unha ‘veda do xornalista do Cantábrico’ ou optamos por reinventarnos. E que carallo, hai cousas moito peores que reinventarse.

Para as novas xeración hai un debate pendente no que a Universidade ten moito que pintar se quere deixar de ser o Gardián da Esclerose no que se converteu nas últimas décadas. ¿Qué vida hai máis alá das grandes redaccións moribundas? ¿Como detectar e fomentar o espírito emprendedor entre os alumnos? ¿Cómo paliar o déficit en formación e orientación empresarial? ¿Cómo adaptarse laboralmente á nova arquitectura da Información?

E para os que xa estamos metidos na vida laboral e vemos como o mundo para os que nos preparamos a conciencia era unha mentira construída de fume institucional, só nos queda a metamorfose sobre a marcha, romper barreiras mentais e buscar novos horizontes sen renunciar ao que somos.

Paréceme terrible a impronta gregaria que os xornalista levamos tatuado no noso ADN profesional, un espírito escravo que nos encadea ás grandes redaccións e mutila toda iniciativa emprendedora. Se o futuro a medio prazo da Comunicación pasa por estruturas máis lixeiras, inestables e adaptables, que rompan co equilibrio/rixidez dos medios tradicionais dos últimos 120-150 anos, ¿Qué carallo estamos a facer para adaptarnos? Non vexo a moitas asociacións da prensa, sindicatos de xornalistas nin agrupacións estudantís poñéndose as pilas para esa Revolución pendente. Todo son queixas e lamentos por un Antigo Réxime e unha ortodoxia que se cae a pedazos.

Está claro que non todos os comunicadores poden ser empresarios, pero algo haberá que facer para que os novos xornalistas non temblen ante palabras como “autónomo” ou «emprendedor». ¿Ou é que aspiramos a ser Hemingway posmodernos, en réxime de semifuncionario cool, alternando segredo profesional, subvencións politizadas e contador de teletipos? Ese mundo rematou ou, en todo caso, deberíamos liquidalo. Outros sectores da Economía Real xa tiveron que espabilar, ¿a que esperamos nós?

Tomei esta foto minutos antes de deixar a última redacción na que estiven traballando ata o momento. Eran case as 3 da mañá, todo quedaba baleiro e en silencio. Pode que haxa unha fin do Mundo na túa vida, pero iso significa que quedará un postapocalipse por construír…

______________________

Post-Mortem: Esta entrada xorde inspirada pola entrada ‘Parados’ de Capítulo 0.

*O peor é que si, estou seguro de que a alguén se lle ocorreu facelo no seu día…

Curiosamente estiven revisitando Dr Horrible a pasada fin de semana e sinceramente, creo que mellora co tempo. Se non a viches aínda, dálle unha oportunidade, 35 minutiños de xenialidade que ben merecen un lugar na breve historia da post-televisión, tanto pola súa calidade como pola atrevida aposta dunha producción e distribución volcada sobre Internet. Parece que tamén vai haber unha segunda parte. Como sempre nestes casos, medo me dá, e non sei moi ben cal é a necesidade, pero se manteñen o listón, benvida sexa.

Actualización:  Outra novidade para o Universo Joss Whedon, que vai ser o encargado de dirixir o megaproxecto Marvel dos Vingadores.

Todo iso queda agora en nada, despois de que o propio Nouvel anunciara hai uns días no MIPIM de Cannes que non conseguiu a financiación necesaria para levantar a Tour Signal. Despois de que se caera do proxecto o grupo español Medea, principal socio de Nouvel nesta aventura, o francés buscou a solución en Qatar e Kuwait, sen éxito.

A Tour Signal ía ser o gran emblema da renovación de La Défense, un proxecto lanzado por Sarkozy no 2006, cando aínda era ministro, e que quería ser o rostro ecolóxico e ‘amable’ do barrio máis capitalista de París. Curioso que a súa caída coincida coa derrota da Dereita nas eleccións rexionais e co consecuente abandono do discurso máis verde de Sarkozy que non foi capaz de rentabilizar ante o seu eleitorado máis tradicional.

Dous apuntes colaterais a esta noticia:

(I) ¡Moito me gustan os proxectos ‘malditos’ de Nouvel! Esta cancelación da Tour Signal lembroume a reportaxe de Arturo Losada que saiu precisamente o día no que nacía Galiciae, e que analizaba os proxectos descartados para a Cidade da Cultura. O seu ‘Raio de Luz‘ que atravesaba o Gaiás foi sempre o meu preferido. A favor de Einsseinman hai que dicir que a súa maqueta era a máis impresionante…

(II) Xa que falo do MIPIM, un colega que puido ir a esta importante feira inmobiliaria coméntame que a recuperación se ve aínda moi lonxe para o sector español. Pouco cava ou champagne nos stands das empresas e institucións do país, ao contrario do que ocorría nos dos seus veciños europeos e árabes. Outro mal sinal.

Como se pode ver dende o propio ‘non-blog’ de George R. R. Martin, a HBO dá luz verde a ‘A Game of Thrones’ a ansiada adaptación de ‘Song of ice and fire’. Tamén se anuncia que a primeira tempada terá 10 episodios, incluído o piloto que se gravou no 2009. Que alguén me corrixa pero creo que de momento, a de arriba é a única imaxe do piloto que se trascendeu, correspondendo ademais a unha das primeiras páxinas do primeiro libro da saga.

Sigo pensando que tentar levar ‘Song of ice anda fire‘ á televisión roza coa megalomanía, pero en fin, tamén pensaba que non serían capaces de adaptala correctamente e o que trascendeu o piloto resulta impecable; pensaba que non darían cos actores axeitados e o casting final é -a priori- do mellorciño que se viu nos últimos anos, con Sean Bean/Boromir á cabeza*. Finalmente, tamén pensaba que despois das perdas provocadas por ‘Roma’ a HBO non se volvería a embarcar nun proxecto tan salvaxe, e xa vedes…

Se consiguen unha boa adaptanción decente, cun equilibrio entres custos e calidade, entre a fidelidade aos libros e o interese telesivo, ‘Xogo de Tronos’ pode ser para a ficción fantástica o que ‘Roma’ foi para o peplum. Agora só falta que George R. R. Martin consiga rematar o próximo libro da saga antes de que a comida basura acabe coas súas arterias. Se non me equivoco, ‘A dance with dragons‘  tiña que ter saído xa no 2007. Co boom que pode haber, non me extrañaría que Martin ‘espabilara’ de repente e conseguira telo listo para a estrea da serie. Non me chamedes malpensado…

________________

*Estimados lectores frikis, abstéñanse de facer máis spoilers que ese

«Teño a impresión de ter feito unha pequena obra de arte, de feito téñome preguntado se os billetes de metro non terían sido deseñados para que me poidera servir deles no meu traballo. As súas proporcións e incluso o seu deseño participan na obra. En definitiva, redescubín o número aúreo nun billete de metro. Sen coñas, creo que hai aquí un gran misterio…» (Hubert De Lartigue)

Na súa web de pódese ver un tutorial de como completou a súa obra. No meu caso, teño un certo síndrome de Dióxenes billetísicto, e sempre me da cousa tiralos despois de usalos así que supoño que seguirán acumulándose no peto da chaqueta ou dos pantalóns infinitamente. Ou se cadra, anímome este verán a montar unha Estrela da Morte papirofléxica..

.

Vía: Gizmodo ES
Web: Hubert De Lartigue