Recomendables tamén outros traballos de Blaisbois como Flesh (¿cousa miña ou este ten un homenaxe claro a ’2 girls, 1 cup’?).

*O peor é que si, estou seguro de que a alguén se lle ocorreu facelo no seu día…

Curiosamente estiven revisitando Dr Horrible a pasada fin de semana e sinceramente, creo que mellora co tempo. Se non a viches aínda, dálle unha oportunidade, 35 minutiños de xenialidade que ben merecen un lugar na breve historia da post-televisión, tanto pola súa calidade como pola atrevida aposta dunha producción e distribución volcada sobre Internet. Parece que tamén vai haber unha segunda parte. Como sempre nestes casos, medo me dá, e non sei moi ben cal é a necesidade, pero se manteñen o listón, benvida sexa.

Actualización:  Outra novidade para o Universo Joss Whedon, que vai ser o encargado de dirixir o megaproxecto Marvel dos Vingadores.

¿Nacido a finais dos 70 ou comezos dos 80? ¿Non pós cara rara ante as palabras Atari, Commodore ou Spectrum? ¿Pensaches algunha vez no ben que che virían as bombiñas de Bomberman no mundo real? Entón seguro que esta curta de Patrick Jean che arranca algunha lagrimiña, pero que sexa unha lágrima pixelada.

Todo iso queda agora en nada, despois de que o propio Nouvel anunciara hai uns días no MIPIM de Cannes que non conseguiu a financiación necesaria para levantar a Tour Signal. Despois de que se caera do proxecto o grupo español Medea, principal socio de Nouvel nesta aventura, o francés buscou a solución en Qatar e Kuwait, sen éxito.

A Tour Signal ía ser o gran emblema da renovación de La Défense, un proxecto lanzado por Sarkozy no 2006, cando aínda era ministro, e que quería ser o rostro ecolóxico e ‘amable’ do barrio máis capitalista de París. Curioso que a súa caída coincida coa derrota da Dereita nas eleccións rexionais e co consecuente abandono do discurso máis verde de Sarkozy que non foi capaz de rentabilizar ante o seu eleitorado máis tradicional.

Dous apuntes colaterais a esta noticia:

(I) ¡Moito me gustan os proxectos ‘malditos’ de Nouvel! Esta cancelación da Tour Signal lembroume a reportaxe de Arturo Losada que saiu precisamente o día no que nacía Galiciae, e que analizaba os proxectos descartados para a Cidade da Cultura. O seu ‘Raio de Luz‘ que atravesaba o Gaiás foi sempre o meu preferido. A favor de Einsseinman hai que dicir que a súa maqueta era a máis impresionante…

(II) Xa que falo do MIPIM, un colega que puido ir a esta importante feira inmobiliaria coméntame que a recuperación se ve aínda moi lonxe para o sector español. Pouco cava ou champagne nos stands das empresas e institucións do país, ao contrario do que ocorría nos dos seus veciños europeos e árabes. Outro mal sinal.

Paris 26 gigapixels é unha megapanorámica tomada dende a Igrexa de Saint-Sulpice que establece un novo récord de resolución (2346 fotos, chegando a 354159 x 75570 pixeles). A web conta cunha versión interactiva en flash e outra en alta definición máis fluida, ademais dun interesante making of. Non é o mesmo que patearse a cidade a pé, pero é unha boa alternativa para sentirse parisino sen moverse do sillón. Agora que o penso, igual o 90% dos auténticos parisinos…

Como se pode ver dende o propio ‘non-blog’ de George R. R. Martin, a HBO dá luz verde a ‘A Game of Thrones’ a ansiada adaptación de ‘Song of ice and fire’. Tamén se anuncia que a primeira tempada terá 10 episodios, incluído o piloto que se gravou no 2009. Que alguén me corrixa pero creo que de momento, a de arriba é a única imaxe do piloto que se trascendeu, correspondendo ademais a unha das primeiras páxinas do primeiro libro da saga.

Sigo pensando que tentar levar ‘Song of ice anda fire‘ á televisión roza coa megalomanía, pero en fin, tamén pensaba que non serían capaces de adaptala correctamente e o que trascendeu o piloto resulta impecable; pensaba que non darían cos actores axeitados e o casting final é -a priori- do mellorciño que se viu nos últimos anos, con Sean Bean/Boromir á cabeza*. Finalmente, tamén pensaba que despois das perdas provocadas por ‘Roma’ a HBO non se volvería a embarcar nun proxecto tan salvaxe, e xa vedes…

Se consiguen unha boa adaptanción decente, cun equilibrio entres custos e calidade, entre a fidelidade aos libros e o interese telesivo, ‘Xogo de Tronos’ pode ser para a ficción fantástica o que ‘Roma’ foi para o peplum. Agora só falta que George R. R. Martin consiga rematar o próximo libro da saga antes de que a comida basura acabe coas súas arterias. Se non me equivoco, ‘A dance with dragons‘  tiña que ter saído xa no 2007. Co boom que pode haber, non me extrañaría que Martin ‘espabilara’ de repente e conseguira telo listo para a estrea da serie. Non me chamedes malpensado…

________________

*Estimados lectores frikis, abstéñanse de facer máis spoilers que ese

Espectacular animación 3D de Alex Roman na que se abrazan arquitectura, fotografía e música. Merece a pena velo en HD en Vimeo a pantalla completa. Completamente real, tanto como a imaxinación.

Máis info: Thirdseventh
Entrevista a Alex Roman en Dimensión 2.5

Porque para empezar, que é isto, ¿un mausoleo ou unha igrexa? A primeira opción deféndese con orgullo dende a inscripción do frontón (“Aos grandes homes a Patria quere lembralos”) ata a cripta onde descansa a “crême de la crême” racionalista do país: Voltaire, Rousseau, Dumas, Victor Hugo, Marie e Pierre Curie…). Pero todo isto, enmarcado nunha chusca pranta de cruz grega edificada orixinariamente na honra de Santa Xenovena que excitaría a calquera pope ortodoxo.

Esta esquizofrenia identitaria respírase en todo edificio. Os frescos ilustran os grandes mitos político-relixiosos da Francia medieval (Cleodoveo, Carlomagno, Juana de Arco…), enfrentadas ás esculturas que lembran o orgullo belicista da modernidade laica. O colmo chega co conxunto da Convención nacional, representación de deputados e exército honrando á República revolucionaria e atea… ¡baixo a mirada de Cristo, a Virxe, e o Arcanxo Gabriel! E para rematar toda esta esquizofrenia, o péndulo de Foucault, demostración empírica da rotación terrestre, oscila suspendido dende o oco destinado ás reliquias da patroa de París.

¿Como chegou este antigo templo protocristián remodelado a acoller os restos de escritores, políticos e científicos franceses? O seu sentido definitivo chegou coa morte de Victor Hugo (1889) pero un século antes, Luis XV decidira levantar un novo templo na honra de Xenoneva despois de pasar unha mala gripe que case o leva para o outro barrio. As obras alargáronse máis da conta e tiveron a mala sorte de chocar coa realidade da Revolución, pouco dada a sentimentalismos relixiosos. “¿Qué carallo facemos agora con esta Cidade da Cultura Igrexa a medio rematar e chimpada no monte?

Malia que algúns querían botala abaixo, finalmente redefiniuse o seu plantexamento inicial Así comezou a albergar os ilustres defuntos da Revolución («relixión non, mausoleo si») co problema engadido de que os vencedores non tiñan ben definido aínda o libro de estilo da Historia. Resultado: Voltaire e Mirabeau estrenarán o Panteón, pero este último aguantará  pouco tras ser acusado de traizón á patria. Marat entrou no seu lugar como “amigo do Pobo” pero sairía coas patas por diante meses despois, tamén  acusado de conspiración, xusto despois de que Rousseau sexa colocado, ironías do destino, fronte ao seu archienemigo Voltaire.

Finalmente, cansos de tanto desfile de ida e volta, algún sabio propuxo negar o acceso a todo aquel que levara menos de 10 anos no reino dos mortos. A imortalidade sempre necesitou de certa perspectiva histórica. Que tomen nota aqueles que piden un cambio para o Panteón das Letras galegas…

Post-Mortem I: Queda pendente outro post sobre o péndulo de Foucault que foi instalado aquí por primeira vez. A bola orixinal está agora no Museo das Artes e das Ciencias pero no Panteón segue habendo unha reconstrucción, en reformas ata o mes de marzo.

Post-Mortem II:Non me digades que non hai certa Xustiza histórica no feito de que finalmente, Marie Curie quede eternamente por riba do lacazán do seu marido Pierre.

.