Cada ano, saen da facultade de Ciencias da Comunicación de Compostela 100 ou 150 profesionais cunha formación teórica máis que decente e tras pasar un programa de prácticas que é a envexa doutras licenciaturas. A cuestión é ¿de verdade respondemos a unha necesidade real de Galicia? ¿Ou somos unha peza máis desa artificial maquinaria engraxada a base de subvencións interesadas?

Non nos enganemos co peso dos medios de comunicación nin coa ilusión de 4º Poder. Por moito yonki do xornalismo que se alimenta da ilusión de levantar o país encadeado a súa replicadora de teletipos, a nosa influencia real na sociedade é minúscula. E para o que facemos a maioría dos días, case mellor así. Non somos mediadores, non somos interlocutores, non somos catalizadores do cambio nin do progreso social. A día de hoxe, somos un fraude.

¿Pode o mercado galego absorber eses 150 novos xornalistas cada ano? ¿Necesítaos? Non o creo, e dubídoo que os vaia necesitar nun longo prazo de tempo. Podemos pechar a facultade 5 anos e facemos unha ‘veda do xornalista do Cantábrico’ ou optamos por reinventarnos. E que carallo, hai cousas moito peores que reinventarse.

Para as novas xeración hai un debate pendente no que a Universidade ten moito que pintar se quere deixar de ser o Gardián da Esclerose no que se converteu nas últimas décadas. ¿Qué vida hai máis alá das grandes redaccións moribundas? ¿Como detectar e fomentar o espírito emprendedor entre os alumnos? ¿Cómo paliar o déficit en formación e orientación empresarial? ¿Cómo adaptarse laboralmente á nova arquitectura da Información?

E para os que xa estamos metidos na vida laboral e vemos como o mundo para os que nos preparamos a conciencia era unha mentira construída de fume institucional, só nos queda a metamorfose sobre a marcha, romper barreiras mentais e buscar novos horizontes sen renunciar ao que somos.

Paréceme terrible a impronta gregaria que os xornalista levamos tatuado no noso ADN profesional, un espírito escravo que nos encadea ás grandes redaccións e mutila toda iniciativa emprendedora. Se o futuro a medio prazo da Comunicación pasa por estruturas máis lixeiras, inestables e adaptables, que rompan co equilibrio/rixidez dos medios tradicionais dos últimos 120-150 anos, ¿Qué carallo estamos a facer para adaptarnos? Non vexo a moitas asociacións da prensa, sindicatos de xornalistas nin agrupacións estudantís poñéndose as pilas para esa Revolución pendente. Todo son queixas e lamentos por un Antigo Réxime e unha ortodoxia que se cae a pedazos.

Está claro que non todos os comunicadores poden ser empresarios, pero algo haberá que facer para que os novos xornalistas non temblen ante palabras como “autónomo” ou «emprendedor». ¿Ou é que aspiramos a ser Hemingway posmodernos, en réxime de semifuncionario cool, alternando segredo profesional, subvencións politizadas e contador de teletipos? Ese mundo rematou ou, en todo caso, deberíamos liquidalo. Outros sectores da Economía Real xa tiveron que espabilar, ¿a que esperamos nós?

Tomei esta foto minutos antes de deixar a última redacción na que estiven traballando ata o momento. Eran case as 3 da mañá, todo quedaba baleiro e en silencio. Pode que haxa unha fin do Mundo na túa vida, pero iso significa que quedará un postapocalipse por construír…

______________________

Post-Mortem: Esta entrada xorde inspirada pola entrada ‘Parados’ de Capítulo 0.

O París actual sería inconcebible sen o seu metro, xa non dende un punto de vista loxístico, senón puramente identitario. Si, pode estar sucio, cheirar mal e dar mala espiña a según que horas e que estacións, pero se os alieníxenas quixeran cargarse París de verdade (e non simplemente impresionar a Hollywood) non derrubarían a Tour Eiffel, cargaríanse o seu metro.

En todo caso, xa falaremos en exclusiva do metro, pero falemos das señoritas de arriba, que parecen directamente saídas do fondo de armario dunha videoteca de gasolinera ou da casa de veraneo de Hugh Heffner. Estas alegres señoritas levan toda a semana enchendo os pasillos do metro, con carteis xigantes pululando por todas as estacións alegrando a vista do respetable masculino. ¿Curiosidade por coñecer o título da película?

(Para os interesados polo texto: Do 10 de abril ao 2 maio, Salón do Matrimonio. Traxes de voda e cerimonia. Galerías Tomy)

¿Será unha estratexia para convencer aos homes das bondades do matrimonio?