Os dous levaban meses na corda frouxa polas investigacións do mítico “Le Canard Enchaîné” sobre o seu exclusivo tren de vida. O primeiro escándalo para Alain Joyandet, secretario de Estado de Cooperación, foi a publicación do aluguer dun avión privado con case 120.000 de diñeiro público, seguido do uso persoal de varias vivendas de titularidade estatal. O último (de momento), un dubidoso permiso para ampliar unha vivenda en Saint-Tropez.

Máis chamativo aínda é o caso de Christian Blanc, secretario de Estado para o desenvolvemento da Cidade Capital (moito habería que escribir en Francia sobre estrutura do goberno e os seus interminables departamentos) que dimite dez días despois de publicarse que usou 12.000 euros de fondos públicos para comprar puros cubanos. Na súa defensa, o anterior conselleiro delegado de Air-France e da rede de transportes públicos de París rebaixaba a cifra “a só 4.500 euros” (!) e falaba de “pequena neglixencia”. Este caso obrigaba a Sarkozy, acosado polas constantes filtracións de corruptelas do seu goberno, a anunciar unha reforma ministerial… ¡para outubro!

O caso L’Oréal: sexo, mentiras e evasión fiscal
Chove sobre mollado, pois a maior presión sitúase sobre outro caso. Trátase do “escándalo L’Oréal”, ou como o actual ministro de Traballo -e ex ministro de Finanzas- Eric Woerth, puido encubrir a evasión fiscal da nonaxenaria de Lilliane Bettencourt, a segunda maior fortuna do país e herdeira do imperio dos cosméticos. Todo isto, mentres Bettencourt mantén á muller de Woerth como asesora financeira e ve como a súa filla insiste para súa incapacitación xudicial para que deixe de dilapidar a fortuna co seu mozo, tres décadas menor ca ela. Vamos, un vodevil á francesa que fai as delicias ao mesmo tempo da prensa rosa e da salmón.

Non está claro ata cando poderá Sarkozy manter no seu cargo a Woerth, embarcado en plena reforma laboral. O hiperpresidente, que comezou a súa carreira no Elíseo acaparando todos os asuntos relevantes paga agora o violento prezo do monopolio dos focos. ¿Non era el o alpha et omega de toda acción do goberno? ¿Ata onde chega a súa responsabilidade na tutela dos ‘mini-ministros’? Neste escenario de escándalos e parálise do país, coas prometidas reformas atrofiadas dende hai 3 anos, non está claro que Sarkozy vaia esgotar a lexislatura, moito menos que sexa candidato á reelección. Os socialistas, mentres, afían coitelos. A sorte para a Dereita é que antes teñen que usalos entre eles.

Políticas anticrise explicadas aos rapaces
Fase 1: Relanzamento
Fase 2: Rigor

Chamas un venres á tarde, cun problema gordo. Din que chamarán ao longo da noite para darche unha cita para o día seguinte.

Non chaman.

Ao día seguinte, insistes e consegues cita para mércores, “de 7h a 16h30”.

Luns chaman para confirmar a cita do mércores, “de 7h a 16h30”.

Mércores esperas, “de 7h a 16h30”. Ás 18h chamas e un señor, borde, diche que esa cita foi anulada polo propio usuario (enténdase “eu”), posto que o problema “xa estaba solucionado dende o venres” (WTF!).

Ás 21h consigues que se comprometan a enviar a un técnico en ”20-30 minutos”.

Ás 01h10, o técnico despértache para dicir que chega en media hora.

Ás 04h, e despois de solucionar o problema en 5 minutos e que volvan funcionar luz, cociña, neveira, calentador de auga e estufa (fóra hai -7º), ese señor, que hai 30 anos estaría facendo de policía torpe e fondón nunha película de Luis de Funès diche, cheo de razón, “¿E logo isto non podía esperar a mañán?”

Ese é o instante exacto no que comprendes que o Doutor Guillotin foi maltratado pola Historia.