Adeus, Labordeta.

Os ‘Roger Miller’s Riverboat Shufflers’ , habituais da música nas rúas parisinas, cantando hai uns días ‘What a wonderful world’. Valga como homenaxe particular a George David Weiss.

En Youtube tedes outro vídeo máis impresionante destes californianos que me recordaron con cariño a ‘horda de plata’ de Cohen o Bárbaro. Desta vez non nos tocou a asombrosa bailarina, pero prometo buscala para grabar algo como isto!

Recomendables tamén outros traballos de Blaisbois como Flesh (¿cousa miña ou este ten un homenaxe claro a ’2 girls, 1 cup’?).

Curiosamente estiven revisitando Dr Horrible a pasada fin de semana e sinceramente, creo que mellora co tempo. Se non a viches aínda, dálle unha oportunidade, 35 minutiños de xenialidade que ben merecen un lugar na breve historia da post-televisión, tanto pola súa calidade como pola atrevida aposta dunha producción e distribución volcada sobre Internet. Parece que tamén vai haber unha segunda parte. Como sempre nestes casos, medo me dá, e non sei moi ben cal é a necesidade, pero se manteñen o listón, benvida sexa.

Actualización:  Outra novidade para o Universo Joss Whedon, que vai ser o encargado de dirixir o megaproxecto Marvel dos Vingadores.

Ata que finalmente chega un día a epifanía. ¡Cona, pero como non caín antes!

Efectivamente, é a rúa onde se gravou o videoclip do dúo francés de Make the girl dance. Un vídeo que, máis alá do desfrute sensorial, me segue intrigando tanto como día que o vin por primeira vez ¿Un dúo de tres? ¿Por que está rodado en espello? (mirade as tendas) ¿Por que os parisinos apenas se fixan en tres tías en bolas e, o que é máis intrigante, non pitan os coches?

Polo demáis, a Rue Montorgueil pasa por ser unha das zonas máis chic do París actual, xa podedes intuír que iso significa que pode molar moito ou ser simplemente insufrible, dependendo da perspectiva, do momento do día ou do humor de cada un. Nos últimos anos houbo unha forte revalorización que convertiu a esta rúa nun obxectivo preferencial para montar un negocio à la mode de forma que locais de roupa, restaurantes ou pubs, todo moi ‘pos-mod’, superpoblan as dúas beiras destes 400 metros case completamente peatonais. A soa visión dos prezos dos alugueres de pisos é capaz de provocar nefrites.

Recentemente estiven comendo un sushi-fushion do que teño pendente falar, nun local un pouco psicodélico (Barrock’n Roll defínense eles). Non era nada doutro mundo pero cun prezo moi razoable, pero alí probei por primeira vez o Sushi de Nutella. Crédeme, un descubrimento enorme.

En fin estaremos atentos por se a alguén lle da por facer un remake do videoclip

Post-Mortem: Furando no tema, resulta que Make the girl dance ten novo videoclip. Por suposto co mesmo tufo pijo-gamberrilloque que tanto parece molar neste momentos por Francia.

.

.

Con este inauguramos unha serie de posts coas miñas cancións predilectas de Springsteen. Si, xa sei que é un pesado, pero eu tamén. «Badlands» nin é a mellor nin a miña preferida, pero si unha gran canción para poñerse as pilas un luns pola mañá. Un temazo alumbrado na cúspide da época dourada do Boss, aquela gran colleita do 78 que nos deixaría Darkness on the edge of town. Un himno -como outros temas daquel disco- que trala xira de reunificación coa E-Street Bando de 1999-2000 soa máis vitaminado, áspero e contundente. Tamén máis intenso.

FICHA GROUPIE
Título: Badlands (tocada en directo no Madison Square Garden, durante a xira de reunión do 2000. Sacado do CD-DVD «Live in NYC»)

Disco orixinal: Darkness on the edge of town (1978)
Cita preferida: «Poor men wanna be rich, rich men wanna be kings, and a king aint satisfied till he rules everything».
Comentario gafapasta:  Springsteen sempre se apoiou na mitoloxía e grandes iconos reflexadas polo cinema estadounidense. «Darkness…» é un bo exemplo disto, abrindo con Badlands, toda unha homenaxe á película de Terence Mallick (1973) protagonizada por Martin Sheen e Sissy Spacek.
Atención a: Factor elevado de «woooo-ooooo-woooooh’s»