.

E aparcado o culebrón mundialesco da Selección francesa, do que falabamos hai uns días -polo menos ata outono, cando o goberno convocará ¡os Estados Xerais do fútbol!- os medios de comunicación franceses deciden cambiar de rexistro e falar do que lles interesa realmente interesa aos franceses. ¿Reformas laborais? Non. ¿Escándalos de corrupción no goberno? Non.

¿Outra nova folga que empalme coa anterior? Pois non. O que de verdade interesa aos franceses é o calor.
Non falta xornal, radio ou televisión que non anime a súa portada con algún alegre cidadán que busca fuxir do mercurio buscando un ángulo morto no texido de Matrix: fontes públicas, abrevadoiros e incluso vías antiincendios en principio reservadas aos bombeiros.

Sumádelle a iso a peza sobre como torean os maiores a ola de calor e a inevitable sección de “vencedores de…” que non pode faltar en ningunha crise ¿Quen se aproveita do calor? Comerciais de climatizadores e aire acondicionado, carros dos xeados, vendedores ambulantes de auga. Se non fose polo inconfundible acento francés, xuraría que son os mesmos que saen cada ano en Telecinco, El Mundo ou a Cadena Ser. Un mediático día da marmota recalentado que non entende de lingua nin fronteiras. Malditos cabróns perdonavidas. A ver que tal vos iba se tivera comigo o iglú portátil…

Pero se algo me jodeu desta canícula capaz de poñerte a 30º un venres ás 10h30, é o asasinato a sangue ¿frío? do maior pastel do mundo. Entereime hai apenas unhas horas do levantamento da “Tour sans faim” (a torre sen fame, xogo de palabras homófono con “tour sans fin”), un monumento gastronómico de máis de 8 metros levantado na Cidade da Arquitectura e do Patrimonio de París. Pero antes mesmo de buscarlle un oco culinario na axenda, o calor e a humidade (cómplice do carallo) xa se aliaran para convertela nunha precaria torre de Pisa.

Os seus creadores, o cociñeiro Gilles Stassart e o arquitecto Jean Bocabeille víronse obrigados a darlle a eutanasia antes os evidente signos de ditalación que amenazaban con sepultar a gula dalgún visitante baixo algunha tonelada de azúcar e fariña. A experiencia culinaria, que tiña que durar catro días, apenas aguantou unhas horas. ¡Canícula, yo te maldigo!

Post-Mortem: Non me preguntedes como carallo se come ese pastel…

O París actual sería inconcebible sen o seu metro, xa non dende un punto de vista loxístico, senón puramente identitario. Si, pode estar sucio, cheirar mal e dar mala espiña a según que horas e que estacións, pero se os alieníxenas quixeran cargarse París de verdade (e non simplemente impresionar a Hollywood) non derrubarían a Tour Eiffel, cargaríanse o seu metro.

En todo caso, xa falaremos en exclusiva do metro, pero falemos das señoritas de arriba, que parecen directamente saídas do fondo de armario dunha videoteca de gasolinera ou da casa de veraneo de Hugh Heffner. Estas alegres señoritas levan toda a semana enchendo os pasillos do metro, con carteis xigantes pululando por todas as estacións alegrando a vista do respetable masculino. ¿Curiosidade por coñecer o título da película?

(Para os interesados polo texto: Do 10 de abril ao 2 maio, Salón do Matrimonio. Traxes de voda e cerimonia. Galerías Tomy)

¿Será unha estratexia para convencer aos homes das bondades do matrimonio?

A masonería afunde as súas raíces no país de Voltaire , Miterrand e Platini, ata o punto de deberlle a súa propia etimoloxía. Franc-maçon significa albanel. O que quedou é o de «Maçon»; o de «franco» quedouse polo camiño (maldito euro) e se poden vanche cobrar sen  factura. O que non sabe todo o mundo é que a Gran Loxia de Francia sufriu un cisma no s.XIX, dividíndose en dúas ramas. Unha é a encargada de manter viva as apariencias, cos membros reuníndose para xogar o bridge ou o tute francés en selectos clubes masculinos iluminados á luz de candís, con amenazadoras cabezas de cabra penduradas das paredes e envoltos na banda sonora de ‘Eyes wide shut’.  Persoalmente, paréceme que algo do segredo encanto da masonería se perdeu cando decidiron saltar ao  ao hiperespacio, pero en fin, os tempos cambian.

A segunda rama prefire vivir oculta na clandestinidade, accesible só mediante escuras invocacións, pero son os que moven realmente o cotarro.  Polo que me comentan persoas que teñen máis experiencia nisto de ser francés, só chegas a coñecelos cando tés que facer unha obra na casa, pero pobre de ti se os necesitas con urxencia para arreglar un muro de carga. Unha terceira rama apócrifa e máis evolucionada aínda son os iluminados de EDF, o monopolio francés de electricidade, dos que xa temos falado aquí.

Non vos deixedes engañar polas convencións narrativas sobre tópicos internacionais. Os franceses viven o seu estado de masonería con plena naturalidade, sen necesidade de sangue sintético, esconderse da luz do Sol ou rezar en segredo mirando cara a Pirámide do Louvre. Ser masón é un síntoma de grandeur que  se leva con moderado orgullo chauvinista. Existe incluso prensa especializada, como podedes ver nesta fotografía dun quiosco da rue Sainte-Anne (entre o Louvre e a Opera Garnier) onde xunto a FHM e Le Nouvel Observateur temos un exemplar do nº3 de Franc Maçonnerie.

Quedeime coas ganas de saber máis sobre «Os ditadores que boicotearon a masonería» ou «A represión de Vichy: os masóns durante a Resistencia», pero chegaba tarde ao traballo e cando ao día seguinte volvín pasar por diante do quiosco, Franc Maçonnerie xa fora substituida pola revista Polka.

«Teño a impresión de ter feito unha pequena obra de arte, de feito téñome preguntado se os billetes de metro non terían sido deseñados para que me poidera servir deles no meu traballo. As súas proporcións e incluso o seu deseño participan na obra. En definitiva, redescubín o número aúreo nun billete de metro. Sen coñas, creo que hai aquí un gran misterio…» (Hubert De Lartigue)

Na súa web de pódese ver un tutorial de como completou a súa obra. No meu caso, teño un certo síndrome de Dióxenes billetísicto, e sempre me da cousa tiralos despois de usalos así que supoño que seguirán acumulándose no peto da chaqueta ou dos pantalóns infinitamente. Ou se cadra, anímome este verán a montar unha Estrela da Morte papirofléxica..

.

Vía: Gizmodo ES
Web: Hubert De Lartigue

O pasado venres inaugúrouse no Museo do Pobo Galego ‘Ao pé do lar, memorias de cociña’, unha viaxe polos 2.000 anos da gastronomía galega e da cociña como espazo doméstico, que será unha das grandes actividades relacionadas co Fórum Gastronómico de Compostela.

Durante meses, un equipo capitaneado por Manolo Gago pateouse Galicia para rescatar do corazón das aldeas, das lareiras, dos mosteiros a memoria viva do noso I+D gastronómico, de como naceu e se fixo forte unha das cadea que nos une ata hoxe como pobo.

O epicentro estará no Museo do Pobo Galego, coas fotos de Soledad Felloza e Maribel Ruiz de Erenchun,  pero a expo trascenderá de alí con actividades orixinais que Manolo Gago xa explica con detalle en Capítulo 0 e que podes consultar tamén na web. Receitas antigas e a súa recreación moderna en restaurantes de Compostela, contos ao redor da lareira, espectáculos narrativos e obradoiros didácticos… ¡Un pecado perdela!

Pola miña parte, só podo dicir que foi un luxo participar, de forma moi tanxencial, na creación de ‘Ao pé do lar’.  Certo é que non foi nada difícil deixarse levar polo entusiasmo de Gago e Sole, porque se algo destaca, máis alá da gran calidade do traballo, é o inmenso cariño pola nosa cultura e o respeto pola nosa xente. Proxectos como este  ou o impresionante  ’Eufalo.tv‘ -co que comparte moito máis do que aparenta- son os que nos permiten manter vivo o lume do lar.

.

Outra crónicas en Capítulo 0, La caja de los hilos,Colineta e Pantagruel, supongo.

.

Fotografías: Soledad Felloza – Maribel Ruiz de Erenchun
Infografías: Silvia Canabal – Xoán Castro